Zwemmen (deel 1)

Bijna Verdronken

beach

Heb je ooit gezwommen in de zee? Dat koude water dat aan je tenen nibbelt als je het water in gaat, maar je houdt moed en gaat dieper totdat je tot aan je middel in het water staat. Dat is het punt waar je beslist om er helemaal voor te gaan, of om terug naar het strand te gaan omdat het te koud is. Ik geloof dat God ons dezelfde keuze geeft in ons leven, om er helemaal voor te gaan en te zwemmen met Hem of terug naar het strand te gaan en andere mensen zien zwemmen. Zo’n 7 jaar geleden stond ik tot aan m’n middel in het water van m’n leven en God gaf me een keuze om te zwemmen of niet. Ik besloot om ervoor te gaan en te gaan zwemmen, ik ging werken in ministry. Maar net als zwemmen in de zee een vaardigheid is die om een vaardige zwemmer vraagt, zo ook in de zee van het leven, met alle stromingen en hoge golven. Na 4 jaar werken in ministry begon ik me dan ook al aardig uitgeput te voelen van het proberen m’n hoofd boven water te houden. Het voelde niet langer als zwemmen, maar puur proberen te overleven en niet kopje onder te gaan. En met elke golf werd het moeilijker om m’n hoofd boven water te houden.

Na 4 jaar verhuisde ik naar Sydney om Hillsong College te doen, wat, om in de metafoor te blijven, betekende dat ik naar dieper water zwom met meer stromingen. Ik probeerde met alles wat in me was om niet kopje onder te gaan, maar m’n uitputting werd meer en meer fysiek duidelijk, totdat ik m’n hoofd niet meer boven water kon houden. Ik probeerde nog steeds om naar de oppervlakte te zwemmen, maar ik kon niet meer… de golven namen het over. Het was middenin mijn poging om toch nog boven water te komen, dat God zei ‘Stop’. En dus stopte ik met het proberen om naar de oppervlakte te komen, ik gaf me over aan de golven en spoelde aan op het strand, volledig uitgeput.

IK ZAG MEZELF ALS EEN COMPLETE MISLUKKELING, ‘WANT IK HAD HET NIET VOOR ELKAAR GEKREGEN OM TE ZWEMMEN IN DE ZEE VAN HET LEVEN ZOALS AL DIE ANDERE MENSEN HET SCHIJNBAAR WEL VOOR ELKAAR KREGEN, HAD IK MAAR BETER M’N BEST GEDAAN…’

Daar zat ik dan op het strand, ik vroeg God wat Hij wilde dat ik ging doen hier en God zei ‘Rust’. En dus rustte ik, tenminste ik deed hard m’n best. Ik probeerde uit te vogelen hoe ik hier terecht was gekomen, wat fout was gegaan en hoe ik weer verder kon van hier. Ik vond het moeilijk om los te komen van het enorme gevoel van mislukking dat ik constant met me meedroeg. Ik vermeed mensen om me heen, wilde niet niet teveel contact met de mensen van college of van m’n ministry baan, want ik was ervan overtuigd dat zij, net als ik, mij zagen als een complete mislukkeling. Ik schaamde me om te moeten zeggen dat ik gestrand was, met geen ander doel op dit moment dan rusten. Deze periode van rust bestond uit het zitten op het strand, huilen en het vragen aan God wat er fout aan mij was, maar ook hoe Hij kon houden van zo’n mislukkeling. Ik zat op het strand, starend naar de zee, en ik zag alleen maar mijn mislukking…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*