Nat cement

“Hey Anja! Even een vraag: zou je volgende week kunnen oppassen?”

Een vraag die ik de afgelopen 10 jaar regelmatig kreeg. En als het even kon, dan deed ik dit graag. En nog steeds, soms drie avonden achter elkaar, elke avond bij een ander gezin.
Zo heb ik door de jaren heen heel wat ‘kleine vrienden’ gekregen.

Twee van mijn kleine 'grote' vrienden!

Twee van mijn kleine ‘grote’ vrienden!

Maar waarom doe ik dit en met zoveel plezier? En waarom ga ik nu naar Australië om een studiejaar over Pastoraal leiderschap te volgen met als doelgroep Kinderen?

Kinderen raken mijn hart. Hoe meer ik me daar bewust van wordt, hoe meer ik geraakt wordt. Ik geloof dat het iets is wat God in mijn hart heeft gelegd, maar wat raakt me dan en wat doe ik daarmee?

Mijn papa bid heus niet alleen als hij moet preken hoor!

Om dit soort opmerkingen moet ik enorm lachen, hoe heerlijk ongecompliceerd en logisch is de wereld van kinderen!

(Toen er iemand anders oppaste bij een gezin waar ik vaak ben) Belt zogenaamd mij op om te vertellen dat iemand anders oppast.

Dit ontroerd me, blijkbaar is er zo’n band opgebouwd dat hij het nodig vind om mij te laten weten dat er iemand anders oppast.

Toen de kinderen hoorden dat jij zou komen oppassen, juichten ze, want jij doet spelletjes met ze!

Het kan toch niet anders, dan dat dit mijn hart raakt en blij maakt.

Maar mijn hart wordt ook geraakt door onrecht. Dat maakt me boos, want hoe onrechtvaardig en laag is het dat kinderen zo vaak het slachtoffer zijn van geweld en onrecht! Ik wordt boos als ik lees hoeveel meisjes worden verkocht en in de prostitutie moeten werken. Ik wordt boos als ik hoor dat kinderen geronseld worden als kindsoldaten.

En ik wordt verdrietig als ik zie hoeveel kinderen verwaarloosd worden, slachtoffer worden van ouders met drukke carrières en aandacht en liefde moeten missen van de mensen die hiervoor bedoelt zijn, namelijk hun ouders. Ik wordt verdrietig als een kind opleeft alleen omdat ik hem bij zijn naam noem. Hoe weinig hoort dit kind zijn naam? Hoe weinig mensen laten hem merken dat hij gezien wordt en geliefd is, om wie hij is?

Daarom dus!

En omdat mijn hart geraakt wordt wil ik daar iets mee doen. Ik wil een plek creeëren waar kinderen genezing en herstel kunnen vinden in de de liefde van God. Een plek waar ze gezien worden, waar ze kunnen opgroeien tot mannen en vrouwen naar Gods hart. Die op hun beurt weer de liefde van God uitdelen op de plek waar ze zijn.

Afgelopen maand heb ik een boek van Wess Stafford gelezen (To small to ignore) en dit boek heeft me opnieuw geïnspireerd over het belang van kinderwerk en hoe groot de invloed is van de eerste twaalf jaar van je leven. In zijn boek omschrijft Wess de ziel van kinderen als nat cement, waarin een afdruk makkelijk gemaakt is, naarmate kinderen ouder worden zal dit cement opdrogen en wordt het steeds moeilijker om deze afdruk te wijzigen.

En daarom wil ik werken met kinderen, omdat er al vaak genoeg een negatieve afdruk gemaakt wordt op hun ziel, wil ik mogelijkheden creëren waarin God een afdruk van Zijn liefde in de ziel van kinderen te plaatsen. Want ik geloof dat die afdruk onuitwisbaar is. En daarom ga ik naar Australië, om toegerust te worden om die mogelijkheden te creëren en om ervoor te zorgen dat de afdruk die gemaakt wordt ook daadwerkelijk een positieve afdruk is van Gods liefde. Ik wil iets doen met dat wat God in mijn hart heeft gelegd en ik wil een kanaal van Gods liefde zijn voor de kleinsten onder ons.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*